Tímaskekkja í í samfélagi nútímans

Fram á miđja síđustu öld voru ítök ţjóđkirkjunnar svo sterk ađ efnt var til messu hvenćr sem eitthvađ stóđ til.
Ein af mínum fyrstu minningum er frá ţví er Ólafur Noregskonungur kom hingađ til lands, ađ mig minnir 1957. Ţá var hann drifinn í messu.

Á ţjóđhátíđardegi vorum, 17. júní, hefjast hátíđarhöld dagsins međ messu og í morgun var í dómkirkjunni í Reykjavík vitnađ í Gamla testamentiđ ţar sem Guđ segist ćtla ađ vera góđur viđ ţá sem hann úthlutađi landi (vćntanlega Gyđingum) og ćtli sér aldrei ađ yfirgefa ţá.

Ţótt margt viskulegt hafi veriđ ritađ í Gamla testamentiđ er sumt sem ćrin ástćđa vćri til ađ staldra viđ - eins og viđ suma spámennina sem stöppuđu stáli í ţjóđ sína m.a. vegna vćntanlegrar heimarar frá Babílon. Ţessi bođskapur er enn í gildi á međal Gyđinga og er vćntanlega afsökun fyrir hegđun ísraelskra stjórnvalda á vorum tímum.

Ţeir prestar, sem ţjóna fyrir altari og lesa texta dagsins, ćttu ađ hugsa sig um tvisvar ţegar ţeir glugga í ţessa texta og ausa úr meintum viskubrunni spámannanna yfir íslenska ţjóđ - viskubrunni sem sumir drukkna í vegna ađgerđarleysis hins alţjóđlega samfélags.

Gleđilega ţjóđhátíđ.


« Síđasta fćrsla | Nćsta fćrsla »

Bćta viđ athugasemd

Ekki er lengur hćgt ađ skrifa athugasemdir viđ fćrsluna, ţar sem tímamörk á athugasemdir eru liđin.

Innskráning

Ath. Vinsamlegast kveikiđ á Javascript til ađ hefja innskráningu.

Hafđu samband